"Nosferatu. Dyktator Lęku"

- instalacja filmowa, 2011

Część 1: Berlin, 30 min. (pierwszy pokaz: 14.05.2011, godz. 20.00, Noc Muzeów, Galeria Arsenał w Białymstoku)
Część 2: Warschau, 34 min. (pierwszy pokaz: czerwiec 2011)

Jacek Malinowski: scenariusz, reżyseria, zdjęcia, montaż, scenografia
Aktorzy: Sean Palmer (Nosferatu) oraz: Małgorzata Jeleniewicz, Jagna Olejnikowska, Marta Wójcicka, Adam Wrzosek, Michał Krawczyk
Producenci: Jacek Malinowski, Małgorzata Ignatowska
Współpraca: Małgorzata Ignatowska, Janina Dybowska, Paweł Uszyński, Agata Lewandowska, Grzegorz Jach, Jan Put, Robert Maciejuk
Projekt powstał w latach 2009-2011
Zdjęcia na terenie Pomnika Pamięci Holocaustu w Berlinie - listopad 2009
Stylizacja Seana Palmera na podstawie zdjęć archiwalnych Adolfa Eichmanna w celi więziennej w Ramli (Izrael) opublikowanych w tygodniku LIFE w 1961r. w trakcie procesu zbrodniarza hitlerowskiego.
W filmie wykorzystanow fragment utworu Tomasza Banula pt. "A poem for Betty".

O projekcie

"Nosferatu - Dyktator Lęku" - (video-remake inspirowany dwoma klasycznymi ekranizacjami powieści Brama Stokera pt. "Dracula" filmami: "Nosferatu - symfonia grozy" (Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, reż. Friedrich Wilhelm Murnau, 1922) i "Nosferatu - wampir" (Nosferatu: Phantom der Nacht, reż. Werner Herzog, 1979) - drastycznie zawęża ramy literackiego pierwowzoru, redukując go tylko do dwu elementów oryginalnej fabuły: postaci głównego bohatera (ważny jest jego wygląd i zachowanie) i wątku początkowej sceny kupna nieruchomości. Film selektywnie korzysta z tradycyjnych cech horroru, większą wagę przykładając do wartości innego z gatunków, jakim jest dokument. Wykorzystując analogie historyczne, "Nosferatu - Dyktator Lęku" próbuje mówić o "horrorze", którego należy szukać w rzeczywistości, historii i tradycji i chce przy tym uwiarygodnić to co niewiarygodne.

Film składa się z dwu równorzędnych części.
Część 1, pt. "Berlin" jest pozbawionym dialogów obrazem, nakręconym w listopadzie 2009 roku w Berlinie. Nawiązuje do filmu Murnau'a głównie poprzez konwencję wizualną, oddającą klimat estetyki ekspresjonizmu niemieckiego z lat dwudziestych XX-wieku. Ta część jest tylko pozornie niema - słyszymy rytm kroków tytułowego bohatera i odgłosy budzącego się wielkiego miasta. Nosferatu (grany przez Seana Palmera) pokazany jest w szczególnej przestrzeni - między betonowymi blokami Pomnika Pamięci Holocaustu - jest w jego wnętrzu. Sam będąc symbolem - przemierza przestrzeń symboliczną: penetruje ją, czai sie w niej, a może nawet w niej ukrywa. 30 minut projekcji pokazuje go wychodzącego z mroku: pierwsze kadry - kręcone w zupełnej ciemności - stopniowo odsłaniają nie tylko postać ale i miejsce akcji. Film kończy się iluminacją. Czy światło dnia - jak możnaby oczekiwać - unicestwi tytułowego bohatera?

Część 2, pt. "Warschau" to film zawierający narrację zarówno w tekście jak i w obrazie. Akcja przeniesiona jest do Warszawy, do kryjówki potwora - pogrążonego w ciemności mieszkania. Światło sukcesywnie odsłania szczegóły wnętrza i znajdujące się w nim przedmioty. Oświetla twarz i postać mówiącą do kamery. Ta część jest szczególną rozmową. Bohater filmu nie ma rozmówcy: martwe oko kamery patrzy - ale nigdy nie udziela odpowiedzi. W tym pozornym dialogu, nie ma też chronologii faktów. Są za to specyficzne refleksje: o przestrzeni, o podróżowaniu... i upodobaniu do wojny, krwi i potworności.

Kadry z pierwszej części filmu: Nosferatu. Dyktator Lęku. Berlin.